De VPRO begint vanavond aan het negentiende seizoen Zomergasten, dit jaar gepresenteerd door Joris Luyendijk. Hij ontvangt daarin Jeltje van Nieuwenhoven, Joep van Lieshout, Leon de Winter, Halina Reijn, Ad Verbrugge en Henkjan Smits
Enkele uitspraken van Luyendijk over zijn nieuwe klus.
Lees verder >>

Het is net zoiets als gevraagd worden om bondscoach van het Nederlands elftal te worden, terwijl je zelf alleen wel eens tegen een balletje trapt. Zomergasten is een uniek programma: drie uur lang praten met een bekende landgenoot, dat heb je nergens ter wereld.
Toen ik werd gevraagd, was ik totaal verbaasd want ik heb geen ervaring op dit gebied. Dat vonden ze bij de VPRO juist leuk, dus waarom niet? Je krijgt alleen maar spijt van de dingen die je niet gedaan hebt in je leven.

Ik bekijk alle fragmenten die langskomen en wordt uitgebreid geïnformeerd door de redactie, die lange voorgesprekken voert met de gasten. Dat doe ik zelf niet, anders wordt het programma een herhaling van zetten.
Ik loop inderdaad wel het risico dat het niet blijkt te klikken tijdens de uitzending. En dan? Dan wordt het heel erg. Punt. Als kijker kun je nog weg zappen, maar als presentator of gast kan dat dus niet.

Of ik een noodplan heb? Hmm, misschien dat er dan een grote fles wijn wordt opengetrokken. Of een dikke joint gedraaid. Dat lijkt me gaaf, om een hele dikke joint tijdens de uitzending te draaien, hoewel ik betwijfel of dat mag van de VPRO. Mocht het toch gebeuren, dan weten jullie in ieder geval hoe laat het is.

Voor de krant selecteer je welke informatie je wel en welke je niet gebruikt, voor de televisie monteer je beelden achter elkaar en laat je andere weg. Bij Zomergasten kan dat niet. Het is de enige plek waar je drie uur lang live een bekend persoon ziet zonder filters. Wat je ziet is wat je krijgt. Dat is adembenemend.

Bij Villa Felderhof kunnen ze nog wat knippen en monteren als een gast niet zo interessant blijkt. Ik kan dat straks niet, omdat het allemaal live is. Mijn doel is ervoor te zorgen dat het niet een dusdanige catastrofe wordt dat ik heel hard naar de televisie wil rennen om hem uit te zetten. Want ik kijk straks niet, ik zit in de televisie. Ik bén de televisie.

Mijn doel in het programma is om verrassende dingen van de gast te laten zien. Ik wil dat de kijker zich over een paar jaar herinnert dat er toen zo’n interessante gast was, maar zich afvraagt wie toen ook al weer Zomergasten presenteerde. Dat is de essentie van journalistiek: het gaat niet om jou, maar om de geïnterviewde. En dat kan in principe iedereen zijn.

Achteraf krijgen de presentatoren complimenten. Pas nadat Adriaan van Dis ermee opgehouden was, vonden mensen hem goed. Over Zomergasten is nooit iemand tevreden. Of het gesprek is interessant en je wordt als kijker kwaad omdat het onderbroken wordt voor een fragment, of het gesprek is niks en je zit de hele tijd naar die fragmenten te kijken. (TvGids.nl/Trouw)