Naast de competitie tussen de deelnemers is er ook een strijd gaande tussen juryleden Henkjan Smits, Marianne van Wijnkoop en Henk Temming. Ieder jurylid gaat na de audities tijdens de tweede ronde, De Confrontatie, aan het werk met de deelnemers uit zijn of haar categorie. Na afloop van deze ronde kiest elk jurylid vervolgens zelf de zes beste acts binnen zijn of haar categorie.
Aansluitend beginnen ze aan De Ultieme Test. In deze ronde worden per jurylid de drie acts geselecteerd met wie zij aan de liveshows gaan beginnen. De in totaal negen geselecteerde acts worden aangevuld met een wildcard, waardoor er tien acts aan het vierde en laatste traject beginnen.

De eerste vijf uitzendingen op zaterdag bij RTL 4 staan in het teken van de audities. In de zondag-uitzendingen krijgt de kijker vervolgens een blik achter de schermen. De eerste van de acht liveshows van X Factor vindt plaats op oudejaarsavond, de finale wordt uitgezonden in het weekend van 17 en 18 februari 2007.

Henkjan Smits is erg enthousiast, na het zien van de eerste uitzending. Ik vind het fantastisch. Ze hebben het gewoon knap gedaan; de verhaallijn klopt helemaal. Ik werk zelf mee aan het programma, het is dus raar om te zeggen hoe mooi het wel niet is.

Tijdens de eerste uitzending zijn Smits en Temming het vaak niet eens over de kandidaten. Strijd is volgens Smits al organisch ontstaan tijdens de audities. We lulden maar door elkaar heen, waar ik een beetje gek en moe van werd. Met Jerney, Eric en Edwin had ik dit helemaal niet. Dat was bijna een theekransje, er bestaat zo’n bijzondere chemie tussen ons.
Smits heeft bij de audities van X
Factor niet gelachen. Op een gegeven moment heb je alle malloten wel gezien. Er zijn heel veel mensen die grappig doen, maar mensen die grappig doen zijn nooit grappig.

Bij de X Factor is er minder talent dan bij Idols zegt Smits. Bij Idols was de vijver wat meer gevuld en had je dertig karpers. Nu zijn het er vijf. Misschien is dit aantal wat overdreven, maar het gaat erom dat er zeker wel talent is, het komt alleen wat minder vaak voor. Uiteindelijk heb je er toch maar één nodig.

Henk Temming is het niet eens met de harde jurering van Smits. Daarin heb ik geen aanmoediging nodig. Henkjan en ik zijn volstrekte tegenpolen. Ik ken hem als platenmaatschappijman en van dat soort types heb ik geen hoge pet op. Ik ben er als jurylid niet op uit iemand in de knop te breken, maar als ik als jonge artiest zo’n botte lul als Henkjan was tegengekomen was ik misschien niet eens met muziek doorgegaan. Maar goed: er gebeurt tenminste wel wat in deze jury.

Marianne van Wijnkoop, casting-director van de musicals van Joop van den Ende, moest flink wennen aan het ‘machogedrag van de twee platenheren’. Die mannen uit de muziekindustrie spreken een andere taal dan ik. Bij hun draait het vooral om scoren in de platenindustrie. Terwijl ik denk: die kandidaat zou het heel leuk kunnen doen in het theater. Jim en Jamai uit de eerste Idols zijn daar uiteindelijk toch ook terecht gekomen?

Voor Wendy van Dijk is het haar eerste presentatieklus bij RTL4. Heeft ze geen medelijden met de kandidaten die kritiek van de jury krijgen? Na drie seizoenen Idols weten ze wel waar ze aan beginnen. Maar Henkjan kan heel bot uit de hoek komen. Dat kan ik dan wel zielig vinden, omdat ik het ook niet nodig vind. Je kunt wel beoordelen dat iemand niet genoeg talent heeft, maar toch, wie ben jij om het helemaal de grond in te trappen.
Natuurlijk pretendeert de jury dat ze weten wat talent is, maar er zijn gewoon mensen die in hun eigen wereld leven en zo gelukkig zijn. Ik weet zeker dat als zij naar de uitzending kijken, zij óns gek vinden. (RTL/Metro/GPD/Volkskrant/Medialog)