Natuurlijk is het voor mij een bijna onmogelijke opdracht om het net zo goed te doen als Wendy. Na zeven jaar oogde het programma als een geoliede machine. Maar los daarvan twijfelde ik vooral of de mensen mij wel zouden accepteren. Weten ze dat Wendy echt weg wilde bij Hart in Aktie, omdat ze toe was aan iets nieuws? Anders denken ze misschien dat ik het programma van haar heb afgepikt, en dat is absoluut niet waar.

Toch is het programma niet altijd even makkelijk. De meeste emotionele taferelen van Froger zijn er in de montage uitgeknipt. Als moeder heb ik het er soms heel moeilijk mee. Ik heb al best een hoop narigheid in mijn rugzak, maar bij diverse trieste gevallen hield ik het niet droog. Tranen hingen aan m’n neus en m’n mascara liep uit naar mijn kin. Ik kon ook een nacht niet slapen.
In één aflevering ga ik langs bij een moeder die een ongeneeslijke ziekte heeft. Voor ze sterft wil ze graag haar huis op orde hebben en verbouwen voor haar gezin. Zo’n situatie is zo oneerlijk, maar ik vind het gaaf dat ik kan helpen.
Met sommige mensen heb ik nog steeds contact. De redactie zegt dat ik dat niet moet doen, maar ik kan niet anders. Ik ben altijd begaan met mensen. What you see is what you get. (Medialog/Telegraaf/GPD)