Huisman gaat de show wel op zijn eigen manier presenteren. Mies is Mies, ik ben ik. Het gaat om de kandidaten. Daardoor kon zij zo schitteren. Die aanpak past ook bij mij. Ik kan kandidaten best plagen, maar behandel ze wel met respect.
Het niet de bedoeling de shows uit de jaren zeventig klakkeloos na te doen. Uiteraard komen bekende elementen terug en is het raamwerk gelijk aan het origineel. Spelletjes vormen nog steeds een belangrijk deel van de show. Maar we doen nu bijvoorbeeld een spel met gsm’s. Die bestonden dertig jaar geleden nog niet. Het tempo van het programma is aangepast aan de eisen die kijkers tegenwoordig stellen.

De presentator zou graag meer dan een eenmalige show willen maken. Als ik heel eerlijk ben dan zou ik het ontzettend leuk vinden als besloten wordt er meer te gaan maken. Het heet al Eén van de Acht, laat ik er dan maar acht maken. Maar een vervolg hangt ook af van andere factoren. We hebben te maken met netmanagers, met doelgroepen, met kijkcijfers. Als het op 31 mei 31 graden is, zullen er weinig mensen kijken. Maar een goede formule blijft zijn kracht behouden.

Tijdens de show worden donateurs geworven voor de Leprastichting, uiteraard met een belpanel vol bekende Nederlanders. Huisman: Peter Beker, programmamanager van de EO, wilde het programma graag maken vanuit EO’s betrokkenheid op de samenleving en de visie om om te zien naar de zwakkeren. Deze spelshow was goed aan een goed doel te verbinden. Dat werd de Leprastichting.
Lepra is een vergeten ziekte. Ik dacht eigenlijk dat het niet meer bestond. Daarom is het goed om er aandacht aan te besteden. Dat moet dan wel in een goede verhouding gebeuren. Als je alleen maar leed brengt in een uitzending, zappen mensen weg. Daarom verpakken we de boodschap in amusement. De verhouding 80/20 is daar geschikt voor: tachtig procent amusement en twintig procent aandacht voor het goede doel. (Medialog/Spreekbuis/BNR/AD)