Patrick Lodiers gaat voor BNN een programma maken waarin hij meereist met een lichting Nederlandse militairen naar Afghanistan. Veel van de militairen hebben de leeftijd van de BNN-doelgroep, dus Lodiers vindt dat de omroep hun verhaal moet vertellen. Patrick in Uruzgan wordt in maart 2009 uitgezonden.

Inmiddels hebben in Uruzgan duizenden jongeren gezeten. Onder hen zijn doden en gewonden gevallen. Alle reden voor BNN om niet het politieke maar juist het persoonlijke verhaal van deze mensen te vertellen. Ik vind het zelf heel spannend om mee te gaan, mijn nieuwsgierigheid wint het van de risico’s, aldus Lodiers.
De presentator en zijn crew zijn geen onderdeel van het peloton, maar zullen in Afghanistan wel alles meemaken wat de militairen ook meemaken, meldt de omroep. Het BNN-team slaapt zoals zij slapen, eet wat zij eten, gaat mee op patrouille en zal zo laten zien hoe het leven in Kamp Holland eraan toe gaat. Belangrijk daarbij is dat de camera’s alleen registeren en niet regisseren.

Hij is niet de eerste bekende Nederlander die Kamp Holland bezoekt. Maar het maakt wel uit of je er een paar dagen heen gaat of, zoals wij, voor een langere periode, zegt hij in de Volkskrant. Ook de voorbereidingen maakt hij mee. Ik heb nu in Duitsland een schietoefening meegemaakt, ik doe op de Veluwe mee aan een voorbereidende training; ik ga met ze mee als ze erheen vliegen en inkwartieren, ik ben erbij als ze er een paar maanden zitten en ik ga ze volgen als ze terugkomen. Dan zie je echt een ontwikkeling, dat is mooi.
Lodiers moet er wel flink voor trainen. Ik moet straks wel 10 kilometer kunnen lopen met zo’n loodzwaar schervenvest aan. Hij vindt het ook spannend. Maar het plan dat we hebben, wint het van mijn angst. Ik vind dat dit echt gemaakt moet worden en dat het bij BNN gemaakt moet worden, omdat het over jongeren gaat, en ik denk ook dat het prachtige televisie kan worden.
De missie is niet geheel ongevaarlijk, beseft Lodiers. Iedereen die je tegenkomt, heeft er ook een mening over. Kijk, als ik zelf ontplof, alla. Maar stel dat de regisseur omkomt – ik zou het wel heel moeilijk vinden om naar zijn ouders te moeten stappen en te zeggen: het spijt me, er is iets ergs gebeurd.