Astrid Kersseboom doet vandaag weer live verslag van Koninginnedag. Het is voor de Journaallezer de derde keer dat ze dit doet, maar ze ziet het niet als routineklus. Zoiets wordt nooit gewoontjes. Het kost meer voorbereidingstijd en inspanning dan het presenteren van de nieuwsrubriek. Zo loop ik de route door Apeldoorn, zodat ik weet wat de koningin ongeveer zal zien.

Ook oefent ze de juiste namen bij de juiste gezichten. Daar mag je absoluut geen fouten in maken. Het allerleukste vind ik wel dat je met een team naar zo’n uitzending toewerkt, ’m samen doet en dat je daarna met een drankje met zijn allen onderuitzakt. Bij het Journaal gaat het altijd maar door, 24 uur per dag.

Kersseboom nam deze klus over van Maartje van Weegen. Die werd automatisch geassocieerd met deze dag, maar dat is bij Kersseboom (nog) niet het geval. De Journaallezer vindt dat ook niet erg. Maartje werd op een gegeven moment alleen nog maar gelinkt aan 30 april, terwijl ze veel meer is dan dat. Ze is een fantastische journalist met veel scherpe interviews op haar naam. Mijn geluk is dat ik naast de verslaggeving op Koninginnedag ook nog het nieuws presenteer. Dat zorgt voor die mooie balans.

Ook geeft ze anders commentaar van Van Weegen. Zo besteedt Kersseboom weinig aandacht aan de kleding van de leden van koninklijk huis. Een bewuste keuze. Mijn voorgangster Maartje van Weegen ging hier dieper op in, maar ik zie dat niet als mijn taak. De NOS beschrijft de sfeer en de gebeurtenissen op deze dag. Dát is televisie. Aan radio de taak om een uitputtende beschrijving van de kleding te geven.

Tijdens de live-uitzending gaat er ook wel eens wat mis, maar Kersseboom raakt daar niet van in paniek. In 2007 viel het geluid uit. Ik raak niet in paniek, want de kijkers weten ook dat er wel eens iets mis kan gaan. En gelukkig krijg je mij niet zo snel op de kast.

Bij het Journaal presenteert ze voornamelijk de editie van 18.00 uur. Volgend jaar gaat Philip Freriks met pensioen, maar Kersseboom zal niet zijn opvolger zijn. Philip wordt vervangen door een man. Maar ik vind wel dat je eruit moet halen wat erin zit. Vaak wordt aan mij gevraagd of het 8-uurjournaal het ultieme is. Nou nee, niet per se. Elke dienst heeft zijn charme. Het 6-uurjournaal vind ik ook vreselijk leuk om te doen.

Die uitzending is sinds het begin van dit jaar wat veranderd. Het is korter, sneller, wat puntiger gworden. Het ritme in de uitzending is anders. We presenteren staand. Er is een groot verschil tussen zitten en staan. Het maakt je actiever als je staat. En je kleding blijft wat makkelijker zitten. Het is heel onbenullig eigenlijk, maar als je zit dan wil het nog wel eens opkruipen. Als je staat, valt het vanzelf mooi naar beneden. (Volkskrant/NCRVGids/Mediajournaal.nl)