Nog één keer Pierre Kartner. Hij kreeg van de TROS het verzoek om het Nederlandse lied voor het Eurovisie Songfestival te schrijven. Daarover ontstond veel commotie, die nog groter werd toen het lied bekend werd: Ik ben Verliefd (Sha-la-lie), een typisch, oubollig Kartner-nummer. De componist zelf spreekt van ‘een knullig refrein’, want Ik moet door die halve finale komen.

Ik neem al die grapjassen en critici voor lief. Ik analyseer álles wat er op internet over me wordt gezegd. Heel vermakelijk. Het is een soort hobby, zegt hij in de Volkskrant. Kartner vindt dat men in Nederland al heel snel een oordeel heeft. Als je eenmaal iets voor Hannie en de Rekels hebt geschreven, heb je het IQ van een deusje. Dan kun je alleen maar praten over voetbal en het weer. Terwijl ik dit gesprek zo in het Frans voort zou kunnen zetten, als je dat wilt.

Dat er kritiek zou komen, wist Kartner van tevoren. Want er is een grote groep die denkt: met carnaval doet-ie een hoedje op, en voor het geld schudt-ie nog een paar van die deusliedjes voor Grad Damen of Hannie en de Rekels uit z’n mouw. Maar vanavond heb ik hoofdpijn, Manuela – dat soort liedjes. Maar er is veel meer.

De liedjesschrijver weet ook waarom de TROS voor hem koos. Elke componist in Europa kent Pierre Kartner. Dat is een paar puntjes voordeel, en dat weet de TROS ook. En even later: Bij de TROS weten ze heus wel dat ik niet alleen Uche Uche heb geschreven. Ik weet hoe die buitenlandse markt in elkaar steekt.
Kartner vindt Sha-la-lie een prachtig gearrangeerd nummer. Maar dat horen ze niet, die gekken. Het is ernstig hoor. Je kunt erom lachen, maar het is ernstig.

Hij noemt het ‘een klein, lief liedje, met een grote boodschap’. Dat wij weer rónd moeten gaan denken. Dat we weer moeten gaan praten met elkaar. Het duurt drie minuten, maar het is een film. Hij het het nummer in twee uur geschreven en het daarna nog twee dagen bekeken. Ik had ook een slimme tekst kunnen maken, die door Neerlandici wordt gewaardeerd – dat kan ik, hoor! Ik heb er platen vol van.

Pierre Kartner had ook nog een tweede liedje voor het Songfestival geschreven, Vaya con dios. Dat vond hij zelfs mooier dan Sha-la-lie. Maar Sha-la-lie heeft meer kans op succes. Door dat knullige refrein. Ik moet door die halve finale komen, dat is mijn opdracht.