De verdwijning en dood van het Dordrechtse meisje Milly Boele was de afgelopen week volop in het nieuws. Diverse media leken ‘blij’ te zijn deze met trieste gebeurtenis want ze konden groots uitpakken bij een nieuwe (zelf gecreeërde?) mediahype. Voor de ene journalist was dit ‘dichter bij de burger’ staan, voor de andere een stap te ver.

Fatsoensregels
Volkskrant-ombudsman Thom Meens zag een duidelijke tweedeling ontstaan. Aan de ene kant de media voor wie niets te dol is, als het maar kan leiden tot chocoladeletters en huiltelevisie en aan de andere kant de media die tegen de stroom in proberen vast te houden aan journalistieke normen en waarden.

Tot de eerste groep rekent hij o.a. Telegraaf, AD, Metro, Spits en GeenStijl. Voor hen is ‘niets te dol’ en journalistieke en ethische regels worden genegeerd. Tot de andere groep rekent Meens NRC, Trouw, De Pers en Volkskrant. Zij doen verslag van wat er speelt en gebeurd met inachtneming van de ‘fatsoensregels’.

Bekende Nederlander
Meens vindt het vreselijk wat er in Dordrecht is gebeurd maar vraagt zich ook af waarom sommige media ‘emmers met modder uit strooien over het hoofd van de dader’. Waarom moeten persoonlijke foto’s van Hyves uit en te na worden getoond schrijft hij.
Waarom moeten wij in het AD kunnen lezen wat de eigenaar van een discotheek vindt van de man die jaren geleden de lege glazen verzamelde in de disco? Waarom is de moeder van een bekende Nederlander ineens interessant, alleen maar omdat ze ooit bij de dader in de buurt woonde?

Ook vraagt Meens zich af met welk recht media zijn overgegaan tot een eigen publieke berechting van de dader. Het lijkt op een volksgericht waarbij alle sluizen zijn opengezet om deze dader publiek op te knopen.

Grenzen
Volgens de ombudsman gaat het hierbij al lang niet meer om de trieste dood van het meisje, maar om het opzoeken van de grenzen van wat het publiek nog accepteert. Journalistiek is voor een deel van de media kennelijk verworden tot niet meer dan u vraagt en wij draaien, hoe walgelijk of weerzinwekkend ook.
En hij vraagt zich af: Gaat het trouwens nog wel om de lezer of de kijker, of gaat het alleen nog maar om de vraag of we een stap verder durven gaan dan onze directe concurrent?

Groot publiek
Bertus Tichelaar, EO-hoofdredacteur van Netwerk, ziet het anders. Zijn rubriek bestede ook aandacht aan het drama. Deze zaak hield de gemoederen bezig, het was het ontbijtgesprek van de dag, verdedigt hij die keuze. Hij zegt in de Volkskrant dat de journalistiek tegenwoordig dichter bij de burger staat dan vroeger. Als Netwerk willen we dat ook.

De media speelt een rol in dit soort zaken, erkent Tichelaar Dit is wat mensen hopen dat er nooit in hun leven zal gebeuren. Daar mag je bij stilstaan – de journalistiek was lang veel te institutioneel, te ver van de burger verwijderd. Ik denk dat iets dat zo dichtbij komt, mensen raakt.
Op de vraag of het toch voornamelijk om de kijkcijfers gaat zegt hij: Kijkcijfers zijn altijd onvoorspelbaar. (..) Wij bereiken graag een groot publiek, met verhalen die wij belangrijk vinden.