De publieke omroep gaat meer geld en zendtijd geven aan kinder-tv. Er zal vooral meer worden gedaan aan kwalitatief goede jeugdseries en kinderprogramma’s van eigen bodem, zegt manager kinderprogrammering Suzanne Kunzeler. De omroepen willen ‘verbinden, verrijken en verrassen’.
Verbinden tussen kinderen onderling, tussen kinderen en ouders, tussen culturen. We willen kinderen wat meegeven, dat ze wat opsteken, hun blik verbreden, zegt Kunzeler in de Volkskrant. Dat is een andere benadering dan de commerciële concurrenten Nickelodeon en Disney Channel, die wel meer kijker trekken dan Zapp en Zappelin.
Nickelodeon en Disney Channel zenden veel Amerikaanse animatie series uit en hebben geen eigen series. Op Het Huis Anubis na natuurlijk, van Nickelodeon, zegt de Kunzeler. Verder is het allemaal aankoop. Dat doen wij ook, maar dan Olivia, of een Zweedse jeugdserie, dingen die we belangrijk vinden. En bijna 50 procent van wat we uitzenden is Nederlands.
De eigen serie van Nickleodeon is volgens haar entertainment. Vermaak. Waar overigens niets mis mee is. Maar wij geven straks 9 miljoen euro uit aan jeugddrama. Ze ziet een duidelijk verschil met Spangas van de NCRV. Ze trekken ongeveer evenveel kijkers, maar in Spangas is onlangs een jongen uit de kast gekomen. De serie gaat ook over anorexia, en over een Marokkaans meisje dat van haar hoofddoekje af wil. Dingen die kinderen raken.
De manager heeft straks een totaal budget van 29 miljoen euro en moet een marktaandeel van minimaal 17% halen. Maar de kinder-tv van de publieke omroep heeft nu al een aandeel van 18,5%.

Spangas blijft niets meer en niets minder dan een soap.
Om dat nu drama te noemen is ws. omroeppolitiek.
Uit onderzoek blijkt namelijk dat zgn. thematische soaps eerder bijdragen aan stereotiepering dan een positieve beeldvorming leveren.
Als Kunzeler zegt dat Anubis en Spangas ongeveer evenveel kijkers trekken, dan heeft ze het plotseling niet meer over kinderkijkers, maar telt ze er stiekum volwassenkijkers erbij.
Verbinden? O…ik snap het al! Regenboogpieten en geen kruizen meer op mijters! En iftar maaltijden waar autochtone kinderen een verplicht hoofddoekje moeten dragen, al zingend: “alla hier, allah daar…alla is het helemaal!”