medianieuws en weblog
Barbara Kuipers werkte achter de schermen mee aan diverse reality-programma’s. In haar eind vorig jaar verschenen boek Niet Te Filmen schets ze een beeld van hoe dergelijke series worden gemaakt.
Gescript
Kuipers (journalist) was betrokken bij onder meer Temptation Island (Veronica), Dames in de Dop (RTL5) en Peking Express (NET5). Dergelijke ‘real life’-programma’s worden tot in detail gescript. Alles wordt van te voren precies vastgelegd: wie moeten ruzie met elkaar krijgen, wie zal vreemd gaan, wie gaat huilen, zegt ze in de Volkskrant.
Ze had de taak om de kandidaten zo te sturen dat het script realiteit werd. Al snel kwam ze er achter dat de makers het niet zo nauw met de werkelijkheid nemen. Woorden en zinnen werden in de montage aan elkaar geplakt voor het gewenste resultaat. Ja, dat is een beetje liegen.
Geen mensen
Alles en iedereen is gefocust op het script en de bedachte verhaallijn. Het wel en wee van de deelnemers is ondergeschikt. Ik herinner me dat iemand op de werkvloer tegen mij zei: stel je niet aan, dat zijn geen mensen, dat zijn kandidaten. Psychologische ondersteuning houdt op als het programma is afgelopen. De deelnemers vallen in een gat, na alle aandacht.
Niets wordt aan het toeval overgelaten. In Dames in de Dop blijkt een ‘spontaan’ etentje bij een deftige familie in Wassenaar door de makers volledig te zijn voorbereid. Kuipers geeft als voorbeeld: Sanne die moet kreeft eten, want daar heeft ze een hekel aan, dus gaat ze schreeuwen.
Trots
De journalist beschouwt reality-tv als ‘een echt ambacht’. Veel lastiger dan een item voor het Journaal. Ze was trots als ze merkt dat door haar bedachte quotes door anderen worden overgenomen.
Maar het werk ging haar ook steeds meer tegenstaan. Bij Peking Express zag ze hoe de lokale bevolking de klos werd van het avontuurlijk programma. Je racet als een gek door arme gebieden en vraagt onderdak aan mensen die zelf niet eens te eten hebben. Toen dacht ze: Wat zijn we hier aan het doen?
Kuipers ging vervolgens aan de slag met een ander type reality: Herman’s Restaurantschool van RTL4. Minder sensatie, gelukkig.
Geswaffeld
Ze beseft dat ze door haar boek niet meer bij realityprogramma’s wordt gevraagd, maar dat vindt ze niet erg. Ze wil een discussie op gang brengen over de grenzen van het genre. In De Villa van RTL5 werd laatst iemand geswaffeld in haar slaap. Ieder seizoen worden de grenzen verder opgezocht. Maar er wordt nooit openlijk gepraat over wat wel en niet kan tijdens het maken van zo’n programma.
Update. Kuipers schreef het boek in de vorm van een roman waarbij 70% is gebaseerd op eigen ervaringen.
Zie ook:
|
|
|||||||
|
|
Redacteur doet boekje open over echtheid van reality-tv
dinsdag 3 januari 2012, 16:01
|
email feed twitter facebook Lees Mediajournaal.nl nu ook op je mobiele telefoon!! Laatste berichten
VideoLaatste reacties
|
|||||
Walgelijk dit soort wijven die eerst flink de zakken gaan lopen vullen via dit soort programma’s en dan gaan klagen bij de linkse pers die deze berichtgeving slikt als zoete koek zolang het de commerciele televisie maar kan demoniseren.
Iedere weldenkende kijker weet dat dit soort programma’s gestuurd worden via opdrachten en door bepaalde karakters bij elkaar te plaatsen om spanning en sensatie te veroorzaken en bepaalde zaken te laten escaleren. Voor de commercielen is niets dodelijker dan saaie televisie maar ook de publieken spelen hier aardig op in middels programma’s als Wie is de mol en de rijdende rechter om zo maar enkele voorbeelden te noemen.
Het meest gruwelijke is nog wel de laatste alinea waarbij mevrouw zogenaamd ineens gewetensbezwaard is geworden en maatschappelijk iets los wil maken en heel belerend de vraag gaat stellen waar de grenzen liggen van dit soort programma’s
Wettelijke censuur misschien Mevrouw Kuipers?
Als mevrouw werkelijk het swaffelincident had gezien in de villa dan had ze zichzelf die belerende vraag niet hoeven stellen en zich zeker niet op hoeven werpen als de ‘redder des vaderlandsch der goede zeden’.
Als 1 ding duidelijk werd in die uitzending van de villa dan was het wel dat swaffelen in iemands gezicht geen normaal gedrag is en daar was de hele groep villabewoners het roerend over eens.
Opgroeien is grenzen verkennen en verleggen daar horen geen belerende praatjes bij van fatsoensrakkers of bekeerlingen die ineens het licht hebben gezien zoals rabarberbarbara.
De jeugd is niet achterlijk. De jeugd ziet heus wel dat de types in Oh oh Cherso niet helemaal sporen en dat Britt en Imke gedrag niet helemaal normaal is maar daarom is het nog wel leuk om naar te kijken.
De eerste generatie TV kijkers werden geen schietende gekken omdat ze naar Bonanza keken en de tweede generatie werd niet extreem gewelddadig omdat ze wekelijks the A-team consumeerden.
Ook deze TV generatie worden geen pooiers, hoeren en sletten omdat ze naar Oh oh Cherso, Spuiten en slikken en de villa kijken.
Wie dat soort onzin gelooft onderschat de veerkracht en het onderscheidingsvermogen van de jeugd.
Lekker bij Herman den Blijker in de keuken blijven werken mevrouw Kuipers en misschien over 3 jaar nog eens een boekje schrijven over hoe ontzettend potent Herman was en wat hij allemaal met zijn sigaar kon doen maar op een maatschappelijk debat aangeswaffeld door hypocriete types zoals u zit ik in geen geval te wachten.
@ Bas: wat kom jij gefrustreerd over. Mag iemand, die kennelijk tot inkeer is gekomen, haar verhaal niet doen? En waarom zou dit niet bij de Volkskrant mogen? (of moet ik: linkse pers zeggen?). Waar blijkt uit dat die krant haar verhaal voor zoete koek slikt om de commerciële tv te demoniseren? Als het aan jou ligt mag deze vrouw haar verhaal blijkbaar niet doen, omdat iedereen toch wel weet dat een reality-tv-programma vooraf is uitgewerkt. Helaas dan, de gemiddelde kijker van de commerciële zenders is vaak niet zo slim en weet dat dus niet. Dat je het wijf Barbara Kuipers (zo moet ik haar toch betitelen?) ziet als een verrader van jouw geliefde commerciële tv kan ik begrijpen. Zouden meer van dit soort ‘wijven’ een boekje open doen over hoe veel programma’s worden geproduceerd op de zenders voor niet-intelligente Nederlanders dan zal de commerciële tv telkens weer negatief in het nieuws komen.
@Feder
Het getuigt niet bepaald van goede smaak of is op z’n minst niet chique als je gaat zitten schijten in de handen waar je jarenlang uit gegeten hebt.
De inkeer zoals jij het noemt wens ik persoonlijk met een grote korrel zout te nemen, mevrouw heeft namelijk een boekje te verkopen en met een genuaceerd verhaal verkoop je over het algemeen niet veel van dit soort boeken.
Waarom het koren is op de molen van de Volkskrant?
Ken je die krant uberhaupt een beetje?
Ooit maar dan ook ooit enig positief stuk gelezen over een commercieel zender? En nu niet flauw doen door te zeggen dat er alleen maar bagger uitgezonden wordt.
Gemiddelde kijker van de commercielen vaak niet zo slim?
Oh heb jij daar uitgebreid onderzoek naar gedaan?
Denk je echt dat ze een stuk minder slim zijn dan de kijkers van Bananasplit, Lingo, Muziekfeest op het plein, 1 tegen 100, de rijdende rechter of boer zoekt vrouw?
Waarom je mijn verhaal verder persoonlijk maakt en mij gefrustreerd noemt snap ik niet zo als ik met argumenten probeer aan te geven waarom ik het niet zo vertrouw als de hoer de non gaat spelen of andersom.
Als je met gefrustreerd bedoelt dat ik een broertje dood heb aan hypocrisie, de Volkskrant (tunnel) visie en censuur op televisieprogramma’s dan heb je gelijk.
‘Mijn geliefde commerciele TV’ bestaat niet, als je mijn commentaren hier een beetje volgt dan weet je dat ik over het algemeen meer op heb met de publieke zenders (2&3) dan met commercieel.
Ik ben wel een groot voorstander van een breed scala aan programma’s en de kijkcijfers geven aan dat er aan programma’s waar B.K. het over heeft stevige behoefte is.
Inhoudelijke bemoeienis met de inhoud van programma’s moeten we nooit en te nimmer willen; niet van Geert Wilders, niet van de 2de kamer, niet van de Volkskrant en al helemaal niet van Kuipers.
Dat druist in tegen elke liberale vezel die ik in mijn lijf heb zitten.
Grappig om te zien dat vooral de mensen die mijn boek blijkbaar helemaal niet hebben gelezen en zichzelf om de één of andere manier toch ontzettend aangesproken voelen zo grof reageren. Ik ben nl de eerste die zegt dat ik reality-tv niet verwerp en dat ik mijn eigen rol daarin kritisch bekijk. Zelfreflectie heet dat. Ik denk dat reality-tv prima is, maar dat het wel gezond zou zijn als er meer discussie over de ethische grenzen daarvan zou plaatsvinden. Die discussie heb ik trouwens ook altijd gezocht met mijn leidinggevenden, tijdens de jaren dat ik in het genre werkte. Ik denk dat Bas dat ook wel weet.
Ik had de hele beerput open kunnen trekken, er zijn nl veel smerigere dingen gebeurd dan ik in mijn boek vertel, maar ik wilde geen oud-collega’s verraden. Daarom heb ik een roman geschreven met een flinke dosis zelfspot (ja …. dat is een heel moeilijk woord voor degene die de televisiewereld erg serieus nemen, dat weet ik) waarin ik een genuanceerd en realistisch beeld schep van de wereld achter de schermen, zonder mensen op de voeten te gaan staan.
Dat van ‘je zakken vullen met televisiewerk’, daar weet Bas waarschijnlijk veel meer van dan ik. Ik heb altijd hard gewerkt, met grote inzet lange dagen gemaakt, maar veel geld verdienen? Nee, dat doen de mensen met een hogere functie, die wel de keiharde weg in willen slaan, die ik de rug toekeerde. En dat boek verkopen… het is misschien heel lastig voor Bas om te begrijpen, maar ik heb het boek geschreven omdat het een verhaal was waarvan ik vond dat het verteld moest worden. Veel geld zal ik er niet mee verdienen, veel vrienden zal ik er niet mee maken, maar weet je; dat kan me niet zoveel schelen. Het voelt goed zo. Ik heb een eigen leven met eigen ideeen en principes en ik mis de snelle nepwereld van ongelukkige semi-hippe glamour-, erkenning- en geldzoekers als kiespijn!
Ach kijk aan, Mevrouw Kuipers herself aan de lijn.
Heb inderdaad het boek niet gelezen en was het ook niet van plan.
Is verder ook niet nodig, ik heb geen inhoudelijk commentaar op het boek gegeven maar meer op uw dubieze dubbelrol.
Met discussie over het genre is overigens niets mis, maar die discussie was er altijd al (vanaf Big-brother 1 zijn er mega-discussies geweest waarbij de complete Nederlandse en buitenlandse pers op zijn kop stond en iedere Nederlander wel een mening klaar had) en laait ieder keer weer op zodra er wat geswaffeld wordt of weer eens een kop van een kip wordt geslagen.
Onzinnig dus om te denken dat er een boek voor nodig is om de discussie aan te zwengelen en al helemaal om te denken dat programmamakers hierdoor hun beleid gaan wijzigen.
BProgrammamakers wijzigen hun beleid alleen als de kijkcijfers onder druk komen te staan en dat is eigenlijk heel democratisch.
Dat u persoonlijk een goed gevoel hebt bij uw boek lijkt mij een stuk belangrijker.
Nog even dit, niet als excuus of om mezelf te verdedigen, maar dat het hier om een roman ging was mij niet duidelijk.
In de felheid van mijn betoog ging ik uit van non-fictie en een verslag met naam en toenaam van belanghebbenden zoals toch wel een beetje werd gesuggereerd in bovenstaand stukje (met alle voorbeelden uit de praktijk).
Kijk, dat zou ik persoonlijk nou weer niet chique hebben gevonden. Net als niet onder je eigen naam publiceren…..