Pedagoog Sieckelinck stelt dat het The Voice Kids van RTL4 lijkt te zijn bedoeld voor kinderen, maar dat eigenlijk niet is. Ook gaat het verkeerd met de jonge deelnemers om.

Extase
Stijn Sieckelinck heeft drie bezwaren tegen het RTL4-programma. Het duurt te lang: Een show waar het zogenaamd draait om kinderen jonger dan 14 jaar uitzenden van 20.30 tot 22.20 uur, zegt de sociaal en wijsgerig pedagoog in de Volkskrant.

Verder ergert hij zich aan de ‘zinnetjes’ die de jonge deelnemers (moeten?) zeggen. Een bakvisje met duidelijk overtrokken ambities met een ‘onschuldige’ invulvraag laten zeggen dat ze het leukste meisje is van heel Nederland
En als derde: de ouders. Geloven de makers dat het afbeelden van volwassenen in extase voor – laat ons eerlijk zijn: middelmatige performances – goed is voor kinderen.

Buiten beeld
Bij een andere talentenjacht voor kinderen, Junior Masterchef van NET5, was de benadering van de deelnemers wel goed, vindt Sieckelink. Ondanks de overeenkomsten het RTL4- en NET5-programma. Ook dat commerciële programma kende eerder een succesvolle volwassen versie. Ook hier draven kinderen op om kunstjes te vertonen. En zoals de tv-wetten het willen, was hier ook slechts één winnaar.

Maar Junior Masterchef was volgens de pedagoog duidelijk op kinderen gericht. Zowel het uitzenduur als de manier waarop (ongetwijfeld pijnlijk) enthousiaste ouders vakkundig buiten beeld werden gehouden, getuigen van een bewuste keuze: hier moeten vooral kinderen van kunnen genieten.

Platenindustrie
Ook werd bij Masterchef het klaargemaakte gerecht beoordeeld en niet, zoals bij The Voice Kids, het kind zelf. Verder ziet Sieckelinck verschil in de verwachtingen voor het kind, na de uitzending. Niemand verwacht dat de winnaar een eigen restaurant gaat openen. Dat lijkt me heel gezond, voor beide partijen. The Voice Kids daarentegen zwaait met een platencontract en een eigen plaatopname. Dat is goed voor ‘de noodlijdende platenindustrie’.

Emo-entertainment
The Voice Kids veinst te draaien rond iets heel anders dan waar het de makers uiteindelijk om gaat, stelt Sieckelinck. Dit soort programma’s installeert bij de kijker een weerloosheid van een bijzonder kwaadaardige soort: een die democratie verlaagt tot een schoonheidswedstrijd. Een talentenjacht voor kinderen wordt gereduceerd tot ‘emo-entertainment’.

De pedagoog besluit: Ons past dan ook geen uitzinnigheid of perfect geacteerd medeleven met de zangertjes. Ons past schaamte wanneer we deze jonge kwetsbare veulens verder laten ‘battelen’ in deze arena van vermaak en verval.