Pleidooi voor echte downies op tv, ipv lieve De Mol-downies

TV-makers hebben de afgelopen jaren de ‘downies’ ontdenkt. De ‘blije mongooltjes’ komen regelmatig langs bij Paul de Leeuw, Johnny de Mol, Chris Zegers, Barry Atsma, DWDD ed. Maar dat zijn andere mensen dan de echte ‘dwarse downers’, zegt een begeleider in de praktijk.

Downies-begeleider Ilona Oskam schreef een open brief aan Johnny de Mol, die met zijn Syndroom de Gouden TelevizierRing won. Oksam is geen fan van het RTL4-programma. Wanneer ik de voorstukjes voorbij zie komen, zap ik het liefst weg met de gedachte ‘tien blije mongooltjes in Nederland en Johnny weet ze er precies uit te pikken.

In de tv-show zijn alle downies blij omdat De Mol hun dromen laat uitkomen. Maar helaas is dat iets wat alleen op televisie bestaat, zegt Oskam die bijna 10 jaar in de gehandicaptenzorg werkt, waar de afgelopen jaren veel is wegbezuinigd.

En: Ik werk niet met leuke knoop-in-je-zakdoek-mongooltjes, maar met dwarse downers. Het gebeurd meer dan regelmatig dat ik geslagen wordt, er een stoel rakelings langs mijn hoofd wordt gesmeten of dat ik een client noodgedwongen vast moet houden voor de veiligheid van hemzelf, van mij en alle anderen die aanwezig zijn.
Oskam vervolgt: Ik ben niet Johnny de Mol, ik heb geen connecties met welke BN-er dan ook en zeker geen pot met geld waarmee ik de dromen van mijn jongens in vervulling kan laten gaan.

Oskam ziet ook positieve effecten van programma’s als Syndroom. Mensen zijn volgens haar daardoor positiever over mensen met het syndroom van Down gaan denken. Vroeger dacht iedereen aan kwijlende kasplantjes waar je beter omheen kan lopen.

Toch hoopt ze dat dergelijke programma’s ook meer de echte werkelijkheid laten zien. Ik hoop toch zo dat jij, dat Nederland, dat wie dan ook, ziet hoe het werkelijk gesteld is met de zorg in Nederland. Hoe het er echt aan toe gaat. Ik denk dat de tranen je dan ook over de wangen lopen. Niet zoals wanneer jij het eindresultaat van je programma ziet, gemixt en wel, inclusief een bijpassende eindtune. Maar de echte realiteit, de echte tranen zoals bij mij.

Ze besluit haar brief met: Het is mijn droom dat de mensen die daadwerkelijk een verschil kunnen maken in de maatschappij hun ogen openen. De schrijnende verhalen ook gezien zullen worden. De dagelijkse worstelingen op de werkvloer erkend worden. Maar vooral dat er niet vergeten wordt dat er naast de mensen die de tv wel halen, er ook een nog grotere, minstens net zo’n kwetsbare groep is voor wie dat niet haalbaar is.

23 oktober 2015



2 reacties

  • Zo , dat komt even binnen . Mooie brief met de werkelijkheid die regelmatig niet zo mooi is

  • Ik voel een real life soap aankomen, met borden soep gooiende downies, die elkaar regelmatig in elkaar beuken en continue liederlijke taal uitslaan.
    RTL5 of SBS6 misschien??
    Maar even zonder flauwekul, en natuurlijk snap ik zo’n begeleider maar heeft ze daadwerkelijk een punt?
    Er is toch niemand in Nederland te vinden die na het zien van Syndroom denkt dat het makkelijk is om zo’n kind groot te brengen of ben ik nou gek?
    Syndroom is de surpriseshow voor mensen met een verstandelijke handicap niet meer en niet minder.
    In de ‘normale’ surpriseshows zie je ook alleen maar blije mensen die vervolgens weer naar huis gaan, de volgende dag weer sjaggerijnig zijn en ruzie maken met hun wijf en kinderen of hun collega’s het leven zuur maken.
    Een pleidooi om daarvan beelden dan ook beelden te laten zien heb ik ook nog nooit eerder gehoord.
    Juist omdat dat soort programma’s situaties creeeren die uitstijgen boven het gewone leven worden ze bekeken. De dagelijkse shit en sleur van het normale leven kennen we allemaal wel.

Geef je reactie